EXPLORE

Trzydziestostopniowe podjazdy z kamiennymi stopniami. Błoto, które połyka koła po osie. Burza nad górskim jeziorem na wysokości ponad tysiąca metrów. I czteroosobowa rodzina, która przez dziesięć dni mieszka na pace pickupa. Tak wyglądał pierwszy poważny test terenowy zabudowy kamperowej OFFLANDER ATAKAMA. Poligonem była Bośnia i Hercegowina.

Waga kontra teren, czyli obawa numer jeden

Największy znak zapytania przed wyjazdem brzmiał prosto: czy kilkaset dodatkowych kilogramów nad tylną osią nie zamieni każdego stromego odcinka w loterię. Odpowiedź przyszła już trzeciego dnia, na masywie Vlašić, gdzie prowadzi znana mi z przeszłości, trudniejsza ścieżka pod starą stację nadawczą na wysokości 1935 metrów. Nachylenia dochodzące do trzydziestu stopni, luźny kamień, kilka ciasnych zakręt ów ze skalnymi progami.

Błoto, wyciągarka i zblocze

Prawdziwa próba ogniowa czekała w okolicach Jahoriny. Objazd zamkniętej drogi wyprowadził nas na szlak w praktyce quadowy, wąski i poprzecinany bagnistymi zagłębieniami. W jednym z nich zestaw stanął na dobre. Wyciągarka sama nie dała rady, dopiero praca na zbloczu wyrwała auto z mazi. Chwilę później druga taka pułapka i druga runda tej samej zabawy.

Gabaryty w lesie i na serpentynach

Druga obawa dotyczyła wysokości i długości. Tu zaskoczenie było pozytywne: wysokość zestawu odpowiada mniej więcej autu z namiotem dachowym, więc leśne trakty i zwisające gałęzie nie są problemem większym niż zwykle. Długość daje o sobie znać na ciasnych serpentynach, kilka zakrętów w kanionie Rakitnicy brałem na dwa razy. To kwestia przyzwyczajenia, po dwóch dniach robi się to automatycznie.

Życie w środku: cztery osoby, dziesięć dni

Teraz strona mieszkalna, bo to o nią najczęściej pytacie. Przez pierwszą część wyprawy jechaliśmy z synem we dwóch, potem na lotnisku w Sarajewie dołączyły żona z córką i do końca wyjazdu funkcjonowaliśmy w czwórkę.

Werdykt po Bośni

Bośnia była dla tego zestawu sędzią surowym i uczciwym. Dostał podjazdy, których nie powstydziłby się żaden przeprawowy weekend, dostał błoto, deszcz, kamień i tysiące zakrętów. Zdał. A my wróciliśmy z przekonaniem, że to dopiero początek, bo przed nami kolejne kierunki, z Islandią na czele.

Zabudowa kamperowa ATAKAMA

Dom na pace pickupa: łóżko queen size, dodatkowe spanie dla dziecka, umywalka, ciepła woda, prysznic, lodówka i masa schowków. Testowana przez nas osobiście w Norwegii, Afryce i na Bałkanach.

EXPLORE: Norwegia w krainie białych kamperów. Część 1

Wszystko zaczyna się prawie trzydzieści lat temu. Mam szesnaście czy siedemnaście lat. Płynę promem do Norwegii. Mam czerwony plecak z naszywkami ze zdobytych schronisk, pofarbowane na czerwono włosy i nie mam telefonu. Zdany na siebie i przychylność obcych ludzi, znajduję drogę, błądząc wcześniej na stacjach kolejowych, w portach i we własnych myślach. Nie pamiętam, żebym wtedy bał się. Pamiętam ekscytację i podenerwowanie przed nieznanym. Determinację.

Pomysł, który dojrzewał dwa lata

Nie będę wchodzić w szczegóły, ale pomysł zabudowy zrodził się właśnie z myślą o krajach północy. Tam, gdzie wieje, tam gdzie zimno, tam gdzie pogoda zmienia się cztery razy przed obiadem. Przygotowania trwały prawie dwa lata. Od samochodu, przez lift i opony, po odpowiednią konfigurację kapsuły.

Świnoujście, prom i pierwsze koleje

Pierwszego dnia ruszamy przez Polskę transferowo: punkt A do punktu B, bez zbędnego zwiedzania. Punktem B jest Świnoujście. Zawsze, gdy czytam nazwę tego miasta, śmieję się w duchu. Kto pomyślał, żeby to tak nazwać. Ujście świń. No dobra, wiadomo, że chodzi o ujście rzeki Świny. Ale i tak parskam w myślach śmiechem.

Pierwszy biwak nad Haddolą: kapsuła zdaje egzamin

Pierwszy biwak w Norwegii spędzamy nad rzeką Haddolą. Zjazd kamienistą drogą prowadzi zaraz na niewielką plażę oraz mały uskok, na którym rozkładamy się na noc. Poza tym, że jesteśmy w nowym kraju, mamy ze sobą całkowicie nowy zestaw do spania. Pierwszy raz na poważnie używamy zabudowy.

EXPLORE: Norwegia w krainie białych kamperów. Część 2

To kontynuacja naszej pierwszej długiej rodzinnej wyprawy do Norwegii. W pierwszej części opowiedziałem, jak po dwóch latach przygotowań ruszyliśmy do Skandynawii Fordem Rangerem z zabudową kamperową HADADA, naszym pierwszym dłuższym testem konfiguracji, w której śpimy w czwórkę: rodzice na piętrze w queen size, dzieci na dole, na rozkładanym spaniu, które w ciągu dnia jest kuchnią. Teraz druga połowa wyprawy. Trollstigen, Ściana Trolli, Lofoty, Senja, Nordkapp.

Pochowane Trolle

Płacimy za wjazd na Dalsnibba. To jeden z najpiękniejszych punktów widokowych w okolicy. Prowadzi tam też jedna z najciekawszych i malowniczych dróg, wspinających się na około tysiąc pięćset metrów. Kończy się to wielkim parkingiem, restauracją, sklepikiem oraz tarasem widokowym. Wychodzimy z samochodu, dzieci odmawiają. W końcu jesteśmy sami, stoimy i robimy sobie zdjęcia. Robi się interesująco. Ewa włożyła swój ulubiony żółty strój kąpielowy. Mamy mokre twarze, wieje i pada nieustannie. Śmiejemy się, że żółty sztormiak to w rzeczy samej najseksowniejsze norweskie bikini.

Norweskie taczki i pochowane domki

Po drugiej stronie Geiranger: Trondheim. Stary kamień katedry Nidaros oraz kolorowe domki. Sama katedra Nidarosdomen jest kilka razy mniejsza od tych, które dotychczas odwiedzałem w południowej Europie. Niemniej jej historia jest unikalna. Wszędobylskie zdobienia nawiązujące do wikingów, smoków i bożków religii nordyckiej namawiają mnie na późniejsze eksploracje literatury o fascynującej chrześcijańskiej podróży w krainie Odyna i Thora.

66°33″: za kołem podbiegunowym

Następnego dnia ruszamy przekroczyć koło podbiegunowe. Trasa ciągnie się nieubłaganie na północ, za oknem deszcz, lasy i setki zakrętów, które nas nużą przez kolejne jedenaście godzin. W tym czasie nasze dzieci uczą się, co znaczy norweska cisza, zręcznie używane przez rodziców do dziś.

Wyprawa przez nieoczywisty kraj

Nasza wyprawa rozpocznie się w górach Skopje, gdzie planujemy z podnóża Krzyża Milenijnego ruszyć w kierunku Jeziora Prespa. Przez dziesięć dni będziemy pokonywać średnio może 20 do 40 km dziennie. Nasza dziesięciodniowa wyprawa przez ten nieoczywisty kraj stała sia okazją do poukładania naszych własnych kafelków wspomnień i doświadczeń tej wielobarwnej układanki.

Jestem już w drodze do Skopje. Przez czeskie Brno, o którym lubimy sobie żartować, bo przecież wszystkie drogi z i na Bałkany prowadzą przez Brno.

Pierwsza część układanki

Dzisiaj Niedziela Wielkanocna. Pogoda jest wyśmienita, jest ciepło i słonecznie. Ten Krzyż, za którym goniłem wczoraj, nie był nam pisany na biwak. Niemniej, rano możemy go podziwiać z oddali z dodatkowym widokiem na betonowe Skopje. Piękne, postsocjalistyczne, zryte historią i wojnami.

Planina Szar jest fenomenalna, widok jaki proponuje jest zachwycający. Wokół kręcą się dzikie konie, skubiące jeszcze szarawą trawę oraz wszędobylskie krokusy.

Druga zmiana

Kontynuujemy trasą TET. Szybko odkrywamy także TET+, wariant przez duże PLUS na końcu. Ten plus oznacza wiele rzeczy. Plus dużo wrażeń, plus duże wyboje, plus błoto, plus krzaki, plus brak drogi, plus same plusy. Szybko zakochujemy się w TET plus. Trasa jest na tyle techniczna, że nasza prędkość to sześć kilometrów na godzinę. Dzisiaj pobijemy rekord, aż dwadzieścia cztery kilometry w ciągu całego dnia.

Spotykamy dwóch policjantów w środku lasu, na szlaku. Legitymujemy się, uśmiechamy i ruszamy dalej w drogę, a czeka nas jeszcze sporo niespodzianek.

Trzy na godzinę

Wczoraj sześć, dzisiaj trzy. Na piechotę moglibyśmy to szybciej przejść. Dzisiaj zetniemy wiele drzew. Diabeł! Czekał na nas za zakrętem. Dzisiaj przybrał postać wody. Ciągle gdzieś szumiał i chlupał, mieszał się z błotem i kamieniami, aż w końcu pokazał swoje prawdziwe oblicze w postaci zerwanej drogi.

A przecież widzimy już drogę szutrową poniżej. Dosłownie dwieście metrów nam brakuje. Tniemy, układamy, wbijamy, kopiemy, przerzucamy, układamy. Za dwie godziny mamy gotowy most i wyżłobioną skarpę w kamienistym zboczu. Miki odważnie przejeżdża pierwszy. Każdy z nas powtarza przejazd po nim, z małą lub większą kupką w majtkach.

Pięć stron świata

Czekam na szczycie, reszta jeszcze szuka objazdu jednej z większych łach śniegu. Nad nami szaleje wichura. Miesza to wszystko razem i daje ekscytujący i jednocześnie przerażający spektakl. Decydujemy się zjechać w dół w stronę starej kopalni, którą widzimy w oddali.

Stara i nieczynna kopalnia żelaza, przy tej pogodzie, wyglądała co najmniej apokaliptycznie. Głód w końcu nas zatrzymuje na połoninie, gdzie znajdujemy największy i najbardziej bezsensowny bilbord w najbardziej wyludnionym miejscu. Dwadzieścia na dwadzieścia metrów rdzy i braku przekazu. Piękny bezsens, im dłużej się przyglądam, tym bardziej zaczynam to rozumieć.

O! Góra!

Trasa do Ochrydy okazała się łatwa i w dużej mierze asfaltowa. Dowiadujemy się w przewodnikach, że według językoznawców nazwa pochodzi od starosłowiańskiego „vo hrid”, czyli „na wzgórzu”, i odnosi się do malowniczego położenia miasta, rozciągającego się tarasowo nad brzegiem jeziora. Ale my wolimy wierzyć, że Rzymscy żołnierze, gdy tam dotarli krzyknęli tylko: „Och, rid!”, czyli „O! Góra” i tak już zostało.

Kilka chwil później rozbijamy obozowisko nad samym brzegiem Prespy. My będąc na samym koniuszku Macedońskiej części tego jeziora obserwujemy taniec ptaków i chmur a w oddali widzimy brzegi Albanii i Grecji.

Nowy rozdział

Żegnamy się ponownie z „Ochrydami”, żegnamy się z Macedonią Północną. Była ona dla mnie bardzo nieoczywista i pozytywnie zaskakująca. Była mieszanką przygód, emocji oraz spektakularnych widoków. Macedonia była krótka tylko na mapie. W rzeczywistości długa w pamięci. Krajobrazy, które się nie nudzą, wiatr, który nie milknie, i teren, który nie wybacza. Czarnoziem spalonej planiny, burze z gradem, ściany deszczu, wszystko to tworzyło orkiestrę, która grała nam marsz przez Bałkany. My graliśmy razem z nią układając naszą mozaikę.

To była wyprawa ludzi doświadczonych, zgranych, świadomych siebie i niedoskonałych. Nikt tu nie był przypadkiem, wbrew pozorom. Cieszę się, że mogę polegać na przyjaciołach i bardzo im dziękuję za wspólny czas oraz przygodę. Jesteście zwycięzcami. Następny rozdział i następna przygoda to już Kraina Mercedesa.

Wyprawa do Turcji

Wyprawa do Turcji to długa droga przez wiele krajów Europy. Sam dojazd to pięć dni przejazdu przez Czechy, Słowację, Węgry, Rumunię, Bułgarię. Czasem zastanawiam skąd się bierze ten optymizm, energia i chęć podjęcia się tak odległej wyprawy na kołach z Polski. Kilka lat temu bym o tym nie pomyślał, szczególnie, że wybrałem się sam w drogę z moją jedenastoletnią córką Basią oraz sześcioletnim synem Bruno.

Bardzo nie lubię upałów. Wizja pojechania do Turcji w sierpniu szczególnie mi się nie spodobała. Ale po kolei, bo wyprawa zajęła nam prawie cztery tygodnie.

To już początek

Wybieram odpowiednio komfortowy wariant i zaczynam z dzieciakami wyjazd odwiedzając w Słowacji zamek Viglas. Połykamy kilometr za kilometrem szybko przemierzając resztkę Słowacji, przelatujemy przez Węgry i kończymy na Poiana Mărului, nad pięknym zbiornikiem wodnym. Przed zmrokiem cieszymy się kąpielą w jeziorze, zwiedzamy stare ruiny hotelu i rozpalamy ognisko. Dzieci są wprawione w bojach a Basia bardzo mi pomaga.

Tak długo walczymy z terenem aż półoś w LC100 zaczyna chrupać i stukać. Kapitulujemy, grzecznie zjeżdżamy na asfalt aż w końcu dojeżdżamy przed samym zachodem słońca nad Poiana Rusca. Tam spotykamy sympatycznych Rumunów, którzy dzielą się z nami dużym garnkiem fasoli.

To już Azja

Przejeżdżamy przez długi most Sultana Yavuz i jesteśmy już w Azji. Właśnie zdaję sobie sprawę, że to już trzeci kontynent, na który dojechaliśmy na kołach.

Słonce bije promieniami bezpośrednio nad nami, gdy my, żądni przygód zsuwamy się powoli korytem wyschniętej rzeki. Bez spottera byłoby słabo, głazy, ostre krawędzie, trawersy i ukryte przepaście. Wycieńczeni słońcem i adrenaliną zjazdu zaczynamy się rozglądać za biwakiem. Zamiast tego, chowamy się w Tęczowych Wzgórzach. Trochę jak plan filmowy z jakiegoś filmu na Marsie.

To już Ankara

Kolejny dzień to transfer do Kapadocji. Do Goreme dojeżdżamy, jak zawsze, tuż przed zachodem słońca. Przejeżdżamy przez centrum i śmiejemy się, że tu jest jak u nas nad morzem. Balony, pamiątki, reklamy, restauracje, ruch i gwar. Żartujemy na radiu, że to miasteczko to żenada. Byliśmy w wielkim błędzie.

W środku dnia upał robi się nieznośny. Szybko ewakuujemy się w stronę podziemnych miast. Wybieramy te większe, Derinkuyu. Miasto z systemem ulic, placów i parceli znajduje się 85 metrów pod ziemią. Nieźle. Ponoć mogło się tam schronić dwadzieścia tysięcy ludzi.

To już wysoko

Wstajemy o czwartej rano, a o piątej trzydzieści jesteśmy już w powietrzu. Lot balonem był od początku na naszej liście. To na pewno coś czego nie mogliśmy przegapić i było naprawdę warto. Ogrom balonów, szum spalanego gazu, cisza samego lotu i wszystko jakby w zwolnionym tempie. Wszystko w ciasnym koszu setki metrów nad ziemią. Bajka.

Dzisiaj mamy sporo offroadowych traków. Jeden tak wyboisty, że szybko tracimy większość plomb w uzębieniu. Poza tym, w większości to widok tumanów kurzu i spalonego horyzontu, na którym widzimy w oddali nasz cel. Wygasły wulkan Erciyes. Teren jest bardzo wymagający, za to widoki i klimat nieoceniony. Inny. Surowy. Wręcz kosmiczny.

To już Aladaglar

Nasza droga prowadzi wzdłuż rzeki Zamanti, od razu robi się chłodniej. Następnie kierujemy się w stronę Parku Aladaglar i Wodospadów Kapuzbasi. Tu spędzamy chwilę na spacerze wśród czterech różnych wodospadów. Jeden z nich jest najwyższym wodospadem w Turcji i drugim co do wysokości na świecie. Robi wrażenie.

Dzisiaj mamy do podziwiania stromą ścianę szarej skały, tak wysoką, że trzeba się mocno wychylić z okna namiotu, aby wypatrzyć jej szczyt. Ognisko było duże, tuż pod zboczami wysokich szczytów i pod gwiazdami jakich jeszcze nie widziałem.

To już koniec końców

Przyznam, że nie spodziewałem się, że Turcja mnie tak urzeknie. Poza pięknymi widokami, różnorodnością ukształtowania terenu, terenowością 4x4 oraz klimatem… To ludzie są godni uwagi. Życzliwi i uśmiechnięci. Prości i nie zepsuci naszą zachodnią cywilizacją. Często zatrzymują się, żeby obdarować Cię arbuzem lub słonecznikiem, czasem dostajemy też czereśnie lub po prostu pomocną dłoń i uśmiech.

Ja z kolei wysyłam samolotem rodzinę z Antlaya do Polski. Potem czeka mnie kila dni podróży samemu, aby w końcu połączyć ponownie siły z Mikołajem w okolicach Izmiru aż do ostatnich naszych noclegów z niedźwiedziami w Bułgarii i w Rumunii na trasie Transfogarskiej.

Nasza przygoda do Tunezji to długa i zawiła historia tak jak ilość kilometrów i mil morskich, które pokonaliśmy w niespełna trzy tygodnie. Piszę ten tekst ponad pół roku później, kiedy wspomnienia już odpowiednio zasiedliły się w mojej pamięci, uwypuklając te piękne chwilę i trywializując te bardziej niesmaczne czy też groźne

Cała nasza wyprawa, jak zawsze rozpoczęła się od zaprogramowania. Czyli, kończymy jedną wyprawę i już zaczynamy rozmawiać, gdzie pojedziemy następnym razem. Siejemy ziarna, coś zawsze wyrośnie. Mamy termin, mamy chęci. Jedziemy. Tym razem termin to koniec grudnia, co oznacza Święta Bożego Narodzenia w podroży, uwielbiam to. Z dala od kanapy, naciągniętych tradycji, no i oczywiście na biwaku w naszym namiocie OFFLANDER.

W drodze do

Zaczynamy trasę z Polski, jedziemy w cztery samochody, oczywiście przez Brno. Taki nasz żarcik. Potem Słowacja, Węgry, Słowenia i docieramy do Włoch, Monfalcone. O dziwo wszystko jednego dnia, dla mnie 12h drogi dla innych nawet więcej. Trasa przyjemna i godziny szybko mijają, podczas nieustających rozmów na radiu.

Na wodzie

Wypływamy. Po zaparkowaniu samochodów na deku, szukamy naszej kajuty, to ta druga z lewej. Mamy okno, mamy cztery prycze, oddzielone korytarzem na długość ręki, mini stolik, huczący system nawiewowy i toaletę z charakterem. Pokochaliśmy kibelek, ktory albo ssie jak stary odkurzacz albo to eksponuje pływające pozostałości wszystkich korzystających na statku. Mamy prysznic, jest dobrze. Eksplorujemy statek.

Na lądzie

Wpływamy z kilkugodzinnym opóźnieniem, nareszcie. Ale nie tak szybko, procedura zejścia ze statku to długa przeprawa. Biegamy z kwitami z okienka do okienka, porozumiewamy się na migi, zgadujemy co mamy robić. To, że nikt z nas nie mówi po francusku w ogóle nie pomaga, teraz i szczególnie później. Zaraz za portem znajdujemy stację benzynową, punkt wymiany waluty i kupujemy tunezyjski Internet.

Parki narodowe

W planach mieliśmy odwiedzenie kilku parków w drodze na Saharę. Pierwszy z nich to Ichkeul National Park, niestety wjazd jest zamknięty i nie jesteśmy w stanie wyprosić strażnika na wjazd na teren parku. Kończymy w starym kamieniołomie zamiast. Następny planowany park to Chambi National Park, ale już wiemy, że nie starczy nam dnia, aby tam dojechać. Także kierujemy się w stronę Foret de Nebeur w okolicach miasta Al-Kaf.

Garde nationale

Gdy robi się ciemno, a nas dopada zmęczenie oraz błogi klimat ogniska, widzimy światła samochodów. Jadą w naszą stronę. Jest ich chyba z sześć. Pewno tubylcy wracają do pobliskich domów, które widzieliśmy jakieś 5 km na zachód. Nie. Jadą wprost do nas, niektóre mają koguty. W mojej głowie już odgrywa się kilka scenariuszy co za chwilę może się wydarzyć. Zachować zimną krew, spokój i jakoś się dogadamy. Po francusku?

Brama do pustyni

Tozeur czy też Tauzar, to piękne miasteczko usytuowane w centralnej Tunezji, w oazie. Przejeżdżamy wieczorem przez centrum, żeby zobaczyć pięknie oświetlony główny ryneczek starego miasta. Wrócimy tam następnego ranka. Dzisiejszą noc spędzamy pod palmami w oazie. Jest muzyka, jest ognisko i nawet lokalne wino. Wszystko zaczyna wracać do normy. Śpimy w rytmie szczekających psów, które jak czujki alarmu wykrywają i alarmują o zbliżającym się niebezpieczeństwie, szczekając w niebogłosy.

Zgodnie z planem

Poranek jest piękny, noc spędziliśmy na obrzeżach Wielkiego Szota. W ciągu dnia widzimy, że wokół nas jest przynajmniej z kilkanaście jak nie 100 kilometrów pustkowia w każdą stronę. Jedziemy prosto, przez najbliższe 50km ciągle prosto. Płasko, potem wznosimy się trochę do góry, aby przed sobą zobaczyć następne kilka kilometrów płaskiego. Wszystko po niekończących się wybojach.

Dzień 1: Pierwsze wrażenia

Uzupełniamy zapasy w mieście Teślić. Kupujemy przymusowe arbuzy w zamian za tankowanie wody i zaczynamy się wspinać na pobliskie góry. Z początku jest niewinnie, ale już po kilku kilometrach budujemy zerwany trakt, rysujemy zderzaki i uruchamiamy wyciągarki.

Dzień 2: Krzywa mina na miny

Lunch jemy na pierwszej, większej połoninie w blasku słońca i pędzących białych chmur. Zjeżdżamy, aby od razu wspiąć się na następną, o wiele większą i trochę bardziej niebezpieczną połoninę. Tu i ówdzie widzimy taśmy ostrzegawcze przed minami.

Dzień 3: Wszędzie trawa w Travniku

Widok! Tak, widok jest niesamowity, szczególnie na panoramę 360 stopni z wysokości 1943m.n.p.m. Sam nadajnik telewizyjny wydaje się ciekawy, na pewno widział lepsze i gorsze dni w czasach Jugosławii.

Dzień 5: Wszystko jest ostre

Czeka na nas długa wspinaczka po ostrych kamieniach i zakrętach na szczyt góry Plocno na 2228 m. Pejzaże są równie ostre jak wyschnięte kikuty sosen górskich powyginanych pod wpływem wiatru. Gdzieniegdzie znajdujemy równie ostry, ale zarazem piękny kwitnący oset, a na koniec oczywiście łapiemy gumę.

Dzień 6: Gorący Mostar

Tego ikonicznego miasta Bośni i Hercegowiny nie da się łatwo opisać. Jest pełne blasku świecidełek na straganach, wykuwanych naczyń oraz pamiątek z miedzi, a także gwaru i hałasu turystów. Bardzo tu dużo piękna, ale też wiele przeciwności.

Dzień 9: Połoniny

Krążymy po wysokich połoninach w poszukiwaniu noclegu, robimy kilka kółek i w końcu wracamy w rejony Kladopoljsko w okolice starej stodoły. Jest zimno, ale już nie pada, ziemia paruje, a słońce zachodzi. Ten pejzaż długo pozostanie w naszych głowach.

Podsumowanie

Jeżeli chodzi o noclegi nie ma czym się przejmować, zawsze coś znajdziecie. Bądźcie tylko przyjaźni i zostawiajcie miejsce czyste i bez śladów człowieka, gdzie trzeba posprzątajcie po innych.

My śpimy od wielu lat w namiotach dachowych OFFLANDER i chyba już nie wyobrażamy sobie innego sposobu. Czujemy się w nich wygodnie, sucho i bezpiecznie. Dodatkowo wożę ze sobą markizę, na niespodziewane deszcze lub osłonę przed smażącym słońcem.

Grecja w zimie

Grecja w zimie ma swój wyjątkowy urok. Urzekające klimatyczne miasteczka, zjawiskowe wschody i zachody słońca, przepyszne lokalne potrawy. Mimo popularnych dla posiadaczy samochodów wyprawowych kierunków jak Maroko czy Turcja, warto spojrzeć przychylnym okiem na magiczną i malowniczą Grecję. Jednak czasami chęć odpoczynku i resetu może być na tyle silna, że czas na wyprawę nie będzie miał znaczenia. Tym bardziej Grecja jest w tym okresie zachęcająca: mały ruch, znikoma ilość turystów, przyjemna pogoda i śródziemnomorski klimat.

W grudniu temperatura w Grecji oscyluje między 15 do 19 stopni w ciągu dnia, ok. 10 w nocy, a co najlepsze woda nadal jest przyjemna i ma ok. 20 stopni. Wyjazd w tak ważne w Polsce święta był z początku niechętnie przyjęty przez najbliższych, w końcu jest to czas, który „powinno” się spędzać w domu, przygotowywać razem kolację wigilijną, pakować prezenty i ubierać choinkę, ale my chcieliśmy zrobić coś innego, nietypowego i po części szalonego.

Wigilia przy dzikiej plaży

Kiedy dotarliśmy z moim przyjacielem Mikołajem w końcu do Riwiery Makarskiej i zaparkowaliśmy nasze Toyoty przy dzikiej plaży, już czuliśmy podekscytowanie. To była Wigilia. Ten widok rekompensował wszystkie wątpliwości, święta w szumie fal pod 25m choinką odrobioną latarką. Moja rodzina oraz dwoje znajomych doleciała do nas do Aten po świętach, gdzie podróżowaliśmy już wszyscy razem. Sam dojazd do Aten zajął nam 5 dni.

W Grecji bardzo mało pada, nawet zimą. Na szczęście przez cały nasz pobyt, mimo chmur, nie spadła ani kropla deszczu. Pogoda trafiła nam się idealna, słoneczna i ciepła.

Jak wygląda dojazd

Większość trasy z Polski do Grecji przebiega przez autostrady, których staraliśmy się unikać. Koszty autostrady są do zniesienia, ale nasze samochody terenowe i tak rozpędzały się do 110km/h. Poza tym bardziej doceniamy widoki niż smętność dwóch pasów. Po drodze przejechaliśmy przez Słowację, Słowenię, Węgry, Chorwację, Czarnogórę, Albanię aby na końcu wylądować w Grecji. Do pokonania jest ok. 2400 km, w jedną stronę.

Co warto w Grecji zobaczyć

W Grecji można nocować na plaży, a ich ilość i różnorodność sprawia, że każdy znajdzie dla siebie urokliwy zakątek. Poza piękną przyrodą najpopularniejsze miejsca, które przyciągają zwiedzających to m.in. Ateny, pełna zabytków stolica, wiszące klasztory na górskich szczytach; które ominęliśmy z premedytacją. Betonowa dżungla nie jest dla nas. Peloponez to jest nasz cel i nasza przygoda, półwysep na południu Grecji, gdzie można zwiedzić historyczne krainy jak Achaje, Arkadię, Elidę, Mesenię i Lakonię. My skupiliśmy się na objechaniu Peloponezu naokoło.

Nas urzekła na pewno wyspa Elafonisos gdzie spędziliśmy Nowy Rok na przepięknej piaszczystej plaży. Miasteczko Monemwasia to prawdziwa perełka w której warto zjeść obiad i wspiąć się na szczyt aby podziwiać widok ze świątyni. No i plaże…niezliczone i przepiękne; w naszym rodzinnym słowniku: Otoczakowa, Płaskata, Gloniasta, Bursztynowa, Piaskowa, Księżycowa… Tak nazwały je nasze dzieci.

Noclegi na plaży

Poza sezonem Grecja to totalne odludzie, spotkanie kogoś często nie udaje się nawet przez cały dzień. Jednak ma to swój urok.

Jednak nic nie zastąpi nocy na dzikiej plaży, z ogniskiem i oglądaniem gwieździstego nieba. Spanie w namiocie mamy już przećwiczone, zarówno ja sam, jak i razem z całą rodzinką. Webasto nie odpalaliśmy ani razu, wystarczyły nam ciepłe śpiwory. Jedyny problem to punkt rosy w takich warunkach, wszystko szybko się zawilgacało. Taki urok, to w końcu namiot.

Słowo na koniec

Podsumowując, Grecja jest piękna. W Grecji każdy znajdzie coś dla siebie. Otwartość mieszkańców na turystów, radosne nastawienie do życia w połączeniu z barwną i ciekawą kulturą to mieszanka, w której łatwo się zakochać. Grecja czaruje, zachwyca i pozostawiła pewien niedosyt, po prostu chce się tam wracać. To chyba najlepszy sposób na psychiczny restart i wejście w nowy rok w pełni sił.

Po tej podróży jestem pewien, że powtórzymy to za rok. Na pewno gdzieś indziej, może wybierzemy się na Sycylię? Jeszcze nie wiem, ale na pewno to miejsce musi być odpowiednie do podróży z namiotem: 15 do 20 stopni Celsjusza w ciągu dnia jest idealną temperaturą.